Image default
Champions League

Ντιναμό Κιέβου: Τα υπερηχητικά «εγγόνια» του Βαλερί Λομπανόφσκι

Μέχρι να κάνει το «μπαμ» η Σαχτάρ Ντόνετσκ, η Ντιναμό Κιέβου έπαιζε ουσιαστικά μόνη της στο ουκρανικό πρωτάθλημα, το οποίο ιδρύθηκε το 1991, λίγους μήνες μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Οι «Bilo-syni» (Γαλανόλευκοι), άλλωστε, ήταν κυρίαρχοι και επί ημερών του σοβιετικού γίγαντα, με 13 πρωταθλήματα (τελευταίο το 1990, το τελευταίο πριν από την διάλυση δηλαδή) και εννέα Κύπελλα.

Εννέα διαδοχικά πρωταθλήματα, από το 1993 έως και το 2001, κατέγραψε η ομάδα του Κιέβου, η οποία διέλυε όλα τα κοντέρ εντός συνόρων. Ήθελε, όμως, το κάτι παραπάνω στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, για να βαδίσει στα χνάρια της σπουδαίας ομάδας του Όλεγκ Μπλαχίν (και, βεβαίως, του Βαλερί Λομπανόφσκι), η οποία και έγινε η πρώτη σοβιετική που κατέκτησε ευρωπαϊκό τρόπαιο, με δύο Κύπελλα Κυπελλούχων (1975 και 1986).

Οι ποδοσφαιριστές που συνέθεσαν την εξαιρετική ομάδα στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, μεγάλωσαν με σημείο αναφοράς τη Ντιναμό της προηγούμενης δεκαετίας, αν και μόλις τρεις από τους έντεκα της βασικής ενδεκάδας, ήταν γέννημα θρέμμα της «χρυσής» ακαδημίας του συλλόγου: Ο τερματοφύλακας Αλεξάντερ Σοβκόβσκι, ο κεντρικός αμυντικός Βλάντισλαβ Βάστσουκ και, βεβαίως, ο Αντρέι Σεβτσένκο.

Το τμήμα σκάουτινγκ της Ντιναμό έκανε πολύ αποτελεσματική δουλειά στην εύρεση ταλέντων από άλλες ομάδες της Ουκρανίας, από την Λευκορωσία και την Γεωργία, συνθέτοντας ένα πολύ δεμένο σύνολο που συνδύαζε θέαμα και ουσία με ζηλευτή συνέπεια, κάνοντας επίδειξη δύναμης στις εγχώριες διοργανώσεις και καταπληκτικές εμφανίσεις στο, ενδεχομένως, πιο απαιτητικό Champions League όλων των εποχών. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι τότε έπαιζαν ακόμα οι πρωταθλήτριες και όχι οι τρίτες και οι τέταρτες των μεγάλων πρωταθλημάτων.

Με διάταξη 3-3-1-2 ως επί το πλείστον, οι παίκτες ενάλλασσαν θέσεις διαρκώς, διατηρώντας πάντα την ισορροπία για να μην υπάρχουν κενοί χώροι για τον αντίπαλο. Η τριάδα στα μετόπισθεν μετατρέπονταν πολύ συχνά σε τετράδα στο αμυντικό transition, ενώ στην επίθεση οι δύο γινόντουσαν συνεχώς τρεις, ώστε ο αντίπαλος να μην ξέρει από που θα του… έρθει.

Ο Αλεξάντερ Σοβκόβσκι έχει συνδέσει όλη του τη ζωή με τη Ντιναμό Κιέβου. Και είχε προτάσεις για να την αποχωριστεί, κάτι που όμως δεν έκανε ποτέ. Ενσωματώθηκε στα τμήματα υποδομής σε ηλικία έντεκα ετών και κρέμασε τα γάντια του στα 41 (τριάντα χρόνια μετά δηλαδή!), έχοντας μόνο μερικούς μήνες ως δανεικός στην CSK Κιέβου. Έχει το ρεκόρ συμμετοχών με τη Ντιναμό (637!), αλλά και το ρεκόρ συμμετοχών στο ουκρανικό πρωτάθλημα (426), μένοντας έξι μακριά από το ρεκόρ συμμετοχών στο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης, το οποίο θα κατέχει δια βίου ο Όλεγκ Μπλαχίν.

Σε εκείνη την ομάδα – υπόδειγμα ήταν ο φύλακας άγγελος, καλά φρουρούμενος βεβαίως από μια αμυντική τετράδα που έδεσε ιδανικά. Στο δεξί άκρο της άμυνας, ο αρχηγός Όλεγκ Λούζνι, ο οποίος έπαιξε δέκα χρόνια στη Ντιναμό, προτού κάνει το άλμα για την Premier League και την Άρσεναλ του Αρσέν Βενγκέρ.

Στα αριστερά, ο Γεωργιανός Καχαμπέρ «Κάχα» Καλάτζε πήγε από τη μια Ντιναμό (Τιφλίδας) στην άλλη (Κιέβου), με τις εμφανίσεις του να του ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για τη Μίλαν, την φανέλα της οποίας φόρεσε για εννέα ολόκληρα χρόνια. Έκλεισε την καριέρα του στη Τζένοα και έκτοτε ακολουθεί μια εξίσου πετυχημένη πολιτική καριέρα, όντας Δήμαρχος της Τιφλίδας και, στο παρελθόν, αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Γεωργίας, αλλά και Υπουργός Ενέργειας της χώρας του.

«Πρωθυπουργός» στο κέντρο της άμυνας εκείνης της Ντιναμό ήταν ο Αλεξάντερ Χολόβκο, ο οποίος κάποτε αποτέλεσε μεταγραφικό στόχο της Λίβερπουλ, αλλά άφησε την Ουκρανία μόνο για μια σύντομη και… εξωτική περιπέτεια στην κινεζική Κινγκντάο. Παρτενέρ του ο Βλάντισλαβ Βάστσουκ, «παιδί» της Ντιναμό, την φανέλα της οποίας φόρεσε συνολικά για 18 ολόκληρα χρόνια.

Στην μεσαία γραμμή, η σοβιετική σχολή ποδοσφαίρου είχε εκπροσώπους από Ουκρανία και Λευκορωσία. Ο κεντρικός μέσος Αντρέι Χούσιν, ήταν ένα τρεχαντήρι πολυτελείας, από αυτά που είναι πάντα πολύτιμα σε μια ομάδα. Στα αριστερά της μεσαίας γραμμής, ο Βιτάλι Κοσόβσκι έφτασε στο πικ της καριέρας του στη Ντιναμό, αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός έβαλε πρόωρο τέλος σε αυτή όταν ήταν μόλις τριάντα ετών, το 2003. Σε εκείνη τη Ντιναμό, «κατάπινε» μόνος του όλη την αριστερή πλευρά.

Την Λευκορωσία εκπροσωπούσαν και μάλιστα με πολύ εντυπωσιακό τρόπο, καταρχήν ο Αλεκσάντερ Κχάτσκεβιτς στα δεξιά της μεσαίας γραμμής, προερχόμενος από τη Ντιναμό Μινσκ, στην οποία και έκλεισε την καριέρα του. Ήταν παίκτης – κλειδί της ομάδας του Κιέβου για οκτώ χρόνια, προτού δοκιμάσει και αυτός την τύχη του στη Κίνα, αλλά στην Τιαντζίν Τέντα.

Την τετράδα της μεσαίας γραμμής συμπληρώνει ένας ποδοσφαιριστής που πλέον δεν είναι μαζί μας. Παρτενέρ του Χούσιν ήταν ο Βαλεντίν Μπέλκεβιτς, ένας χαρισματικός οργανωτής που μετακόμισε μαζί με τον Κχάτσεκβιτς από τη Ντιναμό Μινσκ και ρίζωσε στο Κίεβο, παίζοντας δώδεκα χρόνια στη Ντιναμό, παίρνοντας μάλιστα και την ουκρανική υπηκοότητα. Έκλεισε την καριέρα του στο Αζερμπαϊτζάν (Ίντερ Μπακού), εργάστηκε ως προπονητής στις μικρές ομάδες της Ντιναμό, αλλά την 1η Αυγούστου του 2014, μόλις στα 41 του χρόνια, πέθανε από ανεύρυσμα.

Όλοι οι παραπάνω ήταν εξαίρετοι ποδοσφαιριστές και γρανάζια μιας καλοκουρδισμένης μηχανής, η μεγάλη δύναμη της οποίας όμως ήταν στην γραμμή κρούσης. Από την μια ο Σεργκέι Ρεμπρόφ, ένας βραχύσωμος, ταχύτατος και πολύ αποτελεσματικός επιθετικός, ο οποίος μετακόμισε και αυτός στην Αγγλία όπως ο Λούζνι (Τότεναμ), αλλά δεν στέριωσε ποτέ εκτός Ουκρανίας. Πλέον αφήνει τα διαπιστευτήριά του ως προπονητής, περνώντας και από το τιμόνι της Ντιναμό. Είναι, μάλιστα, ο πρώτος που κατέκτησε νταμπλ με τη Ντιναμό ως παίκτης και ως προπονητής.

Στο πλευρό του, ένας επιθετικός με απαράμιλλο στιλ και μοναδική εκτελεστική δεινότητα, ο οποίος και αυτός με την σειρά του ακολούθησε καριέρα προπονητή. Ο Αντρέι Σεβτσένκο, περί ου ο λόγος, μεγαλούργησε σε Ντιναμό και Μίλαν, έκλεισε την καριέρα του στην ομάδα της καρδιάς του και έγινε ο μοναδικός (μέχρι σήμερα) Ουκρανός που πήρε την «Χρυσή Μπάλα» ως ο κορυφαίος παίκτης στα ευρωπαϊκά γήπεδα (2004), μετά τον Όλεγκ Μπλαχίν (1975) και τον Ιγκόρ Μπελάνοφ (1986), αμφότεροι ως παίκτες της Ντιναμό Κιέβου (ο «Σέβα» ως παίκτης της Μίλαν).

Related Articles

Πώς πέτυχε η Ντόρτμουντ σε αυτό που σήμερα προσπαθεί να κάνει ο ΠΑΟΚ

admin

«Προκαλούν» οι αποδόσεις στο Λίβερπουλ-Νάπολι (vid)

admin

Μαρσέιγ – Τότεναμ: Εκατοντάδες οπαδοί… συνόδευσαν την αποστολή στο «Βελοντρόμ» για τον τελικό πρόκρισης (vid)

admin

Μπενζεμά: Βραβεύτηκε ως ο κορυφαίος παίκτης της UEFA για τη σεζόν 2021/2022

admin

Γκουαρδιόλα: «Ο Χάαλαντ δεν έχει ρήτρα αποδέσμευσης που ευνοεί τη Ρεάλ Μαδρίτης»

admin

Πώς η UEFA έστειλε τη Μακάμπι στον Ολυμπιακό!

admin