Κολοβέτσιος στο Gazzetta: «Ο κόσμος του Παναθηναϊκού είναι το Α και το Ω»

Νιώθει ευτυχισμένος γιατί κάνει αυτό που αγαπάει, παίζει ποδόσφαιρο. Αυτός είναι ο λόγος που χαμογελά. Και έχει μάθει να χαμογελά καθημερινά, γιατί όπως εξηγεί «έκανα το χόμπι μου επάγγελμα». Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει πως για τον κάθε έναν, αυτό είναι «ευλογία», είναι σπουδαίο.

Τίποτα δεν του χαρίστηκε. Πάλεψε και κατάφερε να εξελιχθεί μέσα από τη σκληρή δουλειά. Από τον Τύρναβο στην ΑΕΛ το καλοκαίρι του 2009 και από εκεί στον ΠΑΣ Γιάννινα πριν το μεγάλο βήμα στην ΑΕΚ και την πρόκληση του Παναθηναϊκού. Στην Τουρκία και στην Καισάρεια βρήκε την Ιθάκη του. Ίσως και όχι. Μπορεί αυτό στο οποίο τώρα βαδίζει να είναι ένα ακόμα σκαλοπάτι πριν την Ιθάκη. Το σίγουρο είναι ότι ο Δημήτρης Κολοβέτσιος έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ικανοποίηση για το γεγονός πως το μονοπάτι που επέλεξε να ακολουθήσει το καλοκαίρι του 2020, τον οδήγησε σε μία πολύ όμορφη εμπειρία.

Το Gazzetta ταξίδεψε στην Τουρκία και συνάντησε τον Έλληνα αμυντικό που αισίως ξεκινά την τρίτη του σεζόν φορώντας τη φανέλα της Καϊσέρισπορ. Από πέρσι και το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Σκοπός ήταν μία συνέντευξη στην οποία θα αποκάλυπτε κάθε πτυχή του Δημήτρη, κάθε του σκέψη. Τελικώς, βγήκε μία συζήτηση απολαυστική. Μα και πολύ ουσιαστική.

Ο αρχηγός της Καϊσέρισπορ γύρισε το χρόνο πίσω. Θυμήθηκε την παρουσία του στην ΑΕΚ της Football League και αναπόλησε την κατάκτηση του Κυπέλλου με την κιτρινόμαυρη φανέλα. Παραδέχθηκε, ακόμα, πως η Ένωση τον βοήθησε να «χτίσει» χαρακτήρα και να μάθει να λειτουργεί σε συνθήκες πρωταθλητισμού.

Ανέτρεξε στις δύσκολες στιγμές που έζησε στον Παναθηναϊκό, δεν έκρυψε την απογοήτευση για την αντιμετώπιση της οποίας έτυχε στο φινάλε της παρουσίας του στο τριφύλλι και ξεκαθάρισε πως ουδέποτε φοβήθηκε τον ανταγωνισμό.

Μίλησε ανοιχτά για τις ιδιαιτερότητες που έχει η παρουσία ενός Έλληνα στο τουρκικό πρωτάθλημα και εξήγησε πως μοναδικός στόχος όλων των παιδιών που αγωνίζονται στη γείτονα χώρα είναι να αποδείξουν πως η πολιτική δεν έχει θέση στο ποδόσφαιρο αλλά και ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν.

image

«Το ποδόσφαιρο εδώ είναι πιο μοντέρνο»

Ξεκινώντας, ποιες είναι οι σκέψεις σου για τη νέα σεζόν και τι προσδοκίες έχεις από αυτήν;

«Στόχος μου είναι κάθε χρονιά να έχω πρωταγωνιστικό ρόλο στο σύλλογο στον οποίο αγωνίζομαι. Θέλω να καθιερώνομαι στην ενδεκάδα και να βοηθάω την ομάδα μου να φτάνει σε νίκες. Τα δύο χρόνια που βρίσκομαι στην Καϊσέρισπορ, εισπράττω εμπιστοσύνη. Είμαι ευγνώμων στους ανθρώπους του συλλόγου, απολαμβάνω που είμαι μέλος του και νομίζω ότι αυτό βγαίνει στο γήπεδο».

Η περσινή σεζόν τι γεύση σου άφησε όταν τελείωσε με δεδομένο ότι κάνατε έναν άθλο φτάνοντας ως τον τελικό του Κυπέλλου, ωστόσο, δεν καταφέρατε να κατακτήσετε το τρόπαιο;

«Γλυκόπικρη. Γλυκιά γιατί κάναμε κάτι που δεν περίμενε κανείς, βρεθήκαμε στον τελικό του θεσμού. Από την άλλη πικρή γιατί φτάσαμε ως την πηγή, που λέει και η παροιμία, αλλά νερό δεν ήπιαμε. Αν και είχαμε φέρει το παιχνίδι στα μέτρα μας, εν τέλει ηττηθήκαμε. Η πορεία μας ως τον τελικό, όμως, αποτελεί σημαντική εμπειρία τόσο για τους ποδοσφαιριστές μεμονωμένα όσο και για το κλαμπ συνολικά. Χτίστηκε μία βάση για να συνεχίσουμε φέτος με έναν πιο πρωταγωνιστικό ρόλο, έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε το συντομότερο δυνατό την παραμονή μας στην κατηγορία και να κοιτάξουμε ακόμα πιο ψηλά».

Πώς προσεγγίζουν το ποδόσφαιρο στην Τουρκία;

«Το ποδόσφαιρο εδώ είναι πιο μοντέρνο, κάθε ομάδα έχει το δικό της σύγχρονο γήπεδο. Κάθε σύλλογος διαθέτει υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις, ενώ λαμβάνει και επιπλέον χρήματα από την Ομοσπονδία για να επενδύσει στις υποδομές του».

Ποιο είναι το πιο δύσκολο γήπεδο στο οποίο έχεις αγωνιστεί στην Τουρκία, τόσο από άποψη ατμόσφαιρας όσο και από άποψη συνθηκών;

«Από άποψη ατμόσφαιρας, το γήπεδο της Μπεσίκτας είναι αυτό που σε… πνίγει. Από εκεί και πέρα, είναι απάνθρωπο να παίζει κανείς ποδόσφαιρο στο γήπεδο της Ερζουρούμσπορ, ειδικά τους χειμερινούς μήνες. Ο χειμώνας εκεί είναι πολύ βαρύς και το γήπεδο σε πολύ κακή κατάσταση, οπότε η μπάλα δεν… παίζεται. Παρ’ όλα αυτά, θα έλεγα πως το πιο δύσκολο γήπεδο είναι αυτό της Σίβασπορ. Έχει υπάρξει αγώνας στον οποίο έχουμε παίξει εκεί με τη θερμοκρασία να είναι -12 βαθμοί Κελσίου. Ήταν κάτι που βίωνα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Το υψόμετρο είναι περίπου ίδιο με αυτό της Καισάρειας, όμως τα καιρικά φαινόμενα είναι πολύ πιο έντονα».

image

«Οι Τούρκοι σέβονται εμάς τους Έλληνες»

Ο κόσμος πώς σε αντιμετωπίζει στην πόλη της Καισάρειας, τόσο ως Δημήτρη όσο και ως Έλληνα ποδοσφαιριστή;

«Ειλικρινά, ξεκινάει ο τρίτος μου χρόνος στην ομάδα και δεν έχει υπάρξει ούτε ένα δυσάρεστο περιστατικό. Οι Τούρκοι σέβονται εμάς τους Έλληνες. Όταν κάποιος μαθαίνει την καταγωγή μου, με αντιμετωπίζει με ζεστασιά. Αισθάνομαι πολύ άνετα στην πόλη και νομίζω ότι αυτό φαίνεται, έχω δεθεί μαζί της. Ο κόσμος με αγαπάει και τον αγαπάω κι εγώ. Άλλωστε, σε κάθε ομάδα που πηγαίνω, στόχος μου είναι να προσαρμοστώ όσο το δυνατόν καλύτερα και να συνυπάρξω αρμονικά με τους γύρω μου. Νομίζω πως το έχω καταφέρει και στην Καισάρεια. Όλα αυτά αποτελούν για εμένα ένα επιπλέον κίνητρο προκειμένου να προσπαθώ σε κάθε αγώνα να κάνω τον κόσμο χαρούμενο».

Άρα, λοιπόν, όλη η ένταση για την οποία ακούει ο κόσμος στις ειδήσεις στην Ελλάδα, αφορά αποκλειστικά και μόνο τις κυβερνήσεις και δεν αγγίζει τους Έλληνες που ζουν στην Τουρκία αλλά και την καθημερινότητά τους;

«Ακριβώς, εμάς η όποια πολιτική κόντρα δεν μας επηρεάζει σε τίποτα. Η καθημερινότητα για εμένα στην Τουρκία είναι απολαυστική. Όποτε λέω ότι είμαι Έλληνας με φωνάζουν με το χαμόγελο ως καλεσμένο τους. Την πρώτη φορά που άκουσα πως η Καϊσέρισπορ ενδιαφέρεται για εμένα, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα τύχω τέτοιας αντιμετώπισης. Περίμενα πως θα συναντήσω μία πιο σφιχτή κατάσταση. Έχω μείνει έκπληκτος με τη συμπεριφορά όχι μόνο των ανθρώπων της ομάδας αλλά και των απλών πολιτών προς το πρόσωπό μου. Εισπράττω μονάχα σεβασμό και αγάπη».

Πριν από κάθε ματς του τουρκικού πρωταθλήματος από τα μεγάφωνα του γηπέδου ακούγεται ο εθνικός ύμνος της χώρας. Τι αίσθηση αφήνει αυτό στους ποδοσφαιριστές που δεν κατάγονται από την Τουρκία και ακόμα περισσότερο σε εσάς τους Έλληνες;

«Στην αρχή μου φάνηκε κάπως περίεργο. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει ούτε στην Ελλάδα αλλά ούτε και σε κάποιο από τα υπόλοιπα πρωταθλήματα της Ευρώπης των οποίων έχει τύχει να παρακολουθήσω αγώνα. Είναι, όμως, κάτι που σιγά σιγά το συνηθίζεις. Αυτή είναι η κουλτούρα τους κι εμείς οφείλουμε να το σεβαστούμε. Εκτός Ευρώπης, πάντως, συνάντησα κάτι ανάλογο σε αγώνα στη Βραζιλία στον οποίο έτυχε να βρεθώ πρόσφατα».

Οι Τούρκοι συμπαίκτες σου τι λένε για αυτό; Είναι κάτι που τους αρέσει;

«Για αυτούς είναι σαν ιεροτελεστία. Είναι κάτι το οποίο συμβαίνει εδώ και αρκετά χρόνια και πρόκειται για μία πολύ έντονη στιγμή. Τους έχω δει να συγκινούνται ακούγοντας τον εθνικό τους ύμνο. Αν προσέξει κανείς πως στέκονται, θα καταλάβει εύκολα πόσο ιδιαίτερη είναι για εκείνους η διαδικασία. Τραγουδάνε οι περισσότεροι, αν όχι όλοι».

image

«Οι τρεις δυσκολότεροι μήνες της ζωής μου»

Η καθημερινότητά σου πως είναι στην πόλη της Καισάρειας;

«Η αλήθεια είναι πως η καθημερινότητά μου είναι κάπως μονότονη. Ζω σε μία πόλη που απαγορεύεται το αλκοόλ με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ευκαιρίες που έχει κάποιος να πάει μία βόλτα και να πιεί ένα ποτό. Το ποδόσφαιρο είναι το Α και το Ω στην καθημερινότητά μας. Είναι πολύ σημαντικό πως όλα τα παιδιά στην ομάδα είναι καλοί χαρακτήρες και έτσι κάνουμε παρέα μεταξύ μας. Ακόμα, ο σύλλογος διαθέτει ένα φανταστικό προπονητικό κέντρο και περνάμε αρκετό χρόνο εκεί».

Από την καθημερινότητά σου στην Ελλάδα, τι σου λείπει περισσότερο;

«Ο τρόπος ζωής στην Καισάρεια είναι πολύ διαφορετικός σε σχέση με τον ελληνικό. Κακά τα ψέματα, μου λείπει συνολικά η καθημερινότητα μου στην Ελλάδα. Εδώ οι συνθήκες ζωής είναι αυστηρές, δεν υπάρχουν καφετέριες, ο κόσμος δεν κυκλοφορεί έξω τα σαββατοκύριακα. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο καιρός που αποτελεί μειονέκτημα για την Καισάρεια. Είναι πόλη που βρίσκεται σε υψόμετρο και έτσι ο χειμώνας είναι βαρύς και δύσκολος. Το έχω, όμως, συνηθίσει και στο μυαλό μου βρίσκεται μόνο η ομάδα».

Καθαρά εκτός του αγωνιστικού σκέλους, ποια είναι η στιγμή που σου έχει μείνει πιο έντονα χαραγμένη στο μυαλό από αυτά τα δύο χρόνια της παρουσίας σου στην Καϊσέρισπορ;

«Το διάστημα που έμεινα μακριά από τη δράση την περσινή σεζόν λόγω του τραυματισμού μου. Είχα έναν από τους δυσκολότερους τραυματισμούς που μπορούν να τύχουν σε έναν αθλητή και με τράβηξε πολύ πίσω, ενώ ήμουν σε μία πολύ καλή φάση της καριέρας μου. Ευτυχώς απέφυγα το χειρουργείο, ωστόσο, οι μήνες αυτοί ήταν πολύ δύσκολοι και εμπεριείχαν πάρα πολλή δουλειά. Δεν είναι υπερβολή να πω πως αυτοί ήταν οι τρεις δυσκολότεροι μήνες της ζωής μου. Χρειάστηκε πολύ μεγάλη προσπάθεια για να μπορέσω να επιστρέψω στο επίπεδο στο οποίο βρισκόμουν. Δούλεψα και ευτυχώς, τα κατάφερα».

Πώς βρίσκει ένας ποδοσφαιριστής σε μία τέτοια συγκυρία την ψυχική δύναμη να επιστρέψει, ειδικά όταν ο τραυματισμός έρχεται σε ένα χρονικό σημείο όπως αυτό που βρισκόσουν εσύ πέρσι;

«Είναι πολλά που παίζουν ρόλο. Πρέπει να σκέφτεται πως όλη η προσπάθεια που κάνει κάθε μέρα είναι για το καλό του αλλά και ότι έτσι είναι το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός γενικότερα. Υπάρχουν άλλες περιπτώσεις που είναι πολύ πιο δύσκολες από τη δική μου, όμως πάντα το σημαντικότερο είναι να έχει ο παίκτης την προσωπικότητα και τη δύναμη για να ανταπεξέλθει. Να δουλέψει σκληρά και να επιστρέψει. Τότε θα είναι μάγκας. Αν τα παρατήσει, θα τον πάρει από κάτω και θα χάσει το τρένο».

image

«Η μεγαλύτερη εμπειρία ήταν ο τελικός με τον Ολυμπιακό»

Ας πάμε αρκετά πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στο καλοκαίρι του 2014. Πώς ήταν για σένα να κάνεις το βήμα από τον ΠΑΣ Γιάννινα σε μία μεγάλη ομάδα όπως η ΑΕΚ, ακόμα και αν τότε η Ένωση επρόκειτο να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα της Football League;

«Ήταν ένα βήμα που περίμενα αρκετό καιρό και που έπρεπε να το διαχειριστώ αναλόγως. Ήξερα ότι θα χρειαστεί να δουλέψω σκληρά και να εμφανιστώ με όρεξη και συνέπεια, έτσι ώστε να μπορέσω να καθιερωθώ στην ενδεκάδα. Με βοήθησε πολύ η παρουσία ενός εξαιρετικού προπονητή, του Τραϊανού Δέλλα, που είχε μοντέρνες ιδέες για το ποδόσφαιρο. Ήθελε να χτίζουμε σωστά το παιχνίδι από πίσω. Φυσικά, αυτό ήταν κάτι που εφαρμόσαμε στο βαθμό του δυνατού γιατί τα γήπεδα της Football League δεν ευνοούσαν ένα τέτοιο στυλ παιχνιδιού. Καταφέραμε το αυτονόητο, να επιστρέψει η ομάδα στη Super League, ενώ είχαμε και μία καλή πορεία στο Κύπελλο».

Τι σου έχει μείνει πιο έντονα χαραγμένο στο μυαλό από το πρώτο διάστημα της παρουσίας σου στην ΑΕΚ;

«Υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός γιατί η ΑΕΚ είχε κάνει το νέο της ξεκίνημα. Είχε προχωρήσει σε ελληνοποίηση του ρόστερ και έχτιζε τις βάσεις για κάτι καλό μετέπειτα. Εγώ, ο Μάνταλος, ο Λαμπρόπουλος, ο Ανέστης και κάποια ακόμα παιδιά είχαμε πάει στην ομάδα όταν ξεκινούσε την προσπάθειά της στη Football League. Θυμάμαι ότι τόσο ο πρόεδρος όσο και ο κόσμος της ΑΕΚ είχαν πάρει πολύ ζεστά όλο το πρότζεκτ. Υπήρχε μεγάλη ανυπομονησία και όρεξη. Ο σύλλογος λειτουργούσε σε πολύ επαγγελματικά πρότυπα ακόμα και αν τον πρώτο χρόνο της παρουσίας μου εκεί, αγωνιζόταν στη Football League».

Τι θυμάσαι από τον τελικό του Κυπέλλου κόντρα στον Ολυμπιακό το 2016;

«Ήταν η μεγαλύτερη εμπειρία της ζωής μου. Εμείς μπορεί τότε να αγωνιζόμασταν στη Super League, ωστόσο, προερχόμασταν από τη Football League και η ομάδα βρισκόταν ακόμα σε στάδιο που χτιζόταν και αποκτούσε χημεία. Ο κόσμος της ΑΕΚ ήταν πολύ διψασμένος και υπήρχαν πολλοί παράγοντες που έκαναν πολύ έντονα συγκινησιακή την ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια».

image

«Οι βάσεις της ΑΕΚ που πήρε το πρωτάθλημα»

Πώς διαχειρίστηκες την εμπειρία της παρουσίας σου σε μία μεγάλη ομάδα όπως η ΑΕΚ, που όμως αγωνιζόταν στη Football League;

«Υπήρχε πολλή πίεση γιατί έπρεπε να αποδείξουμε ότι δικαίως φοράμε τη φανέλα της ΑΕΚ και πως χτίζουμε ένα σύνολο που σταδιακά θα κάνει πρωταθλητισμό. Έπρεπε να κάνουμε τον κόσμο της ΑΕΚ να πιστέψει ότι από τότε και στο εξής η ομάδα θα έκανε πορείες ανάλογες της ιστορίας της. Ήταν δύσκολες στιγμές, όμως μέσα από αυτές χτίσαμε προσωπικότητα, γίναμε πιο δυνατοί και γνωρίσαμε πώς είναι να αγωνίζεσαι σε υψηλό επίπεδο. Αυτά είναι στοιχεία που μας έδωσε η ΑΕΚ, τόσο σε εμένα όσο και σε πολλά ακόμα παιδιά που έκαναν στη συνέχεια σημαντική καριέρα».

Θεωρείς πως το σύνολο που είχατε την τελευταία σεζόν της παρουσίας στου στην ΑΕΚ, ήταν η βάση της ομάδας που την επόμενη σεζόν κατέκτησε το πρωτάθλημα;

«Ασφαλώς, τότε μπήκαν οι βάσεις της ομάδας που πήρε το πρωτάθλημα το 2018. Ο οργανισμός, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε ο κ. Μελισσανίδης, φαινόταν ότι θα στοχεύσει ψηλά. Λειτουργούσε σε τέτοια πρότυπα που ο καθένας αντιλαμβανόταν πως χτίζεται κάτι καλό. Η κατάκτηση του Κυπέλλου αλλά και του πρωταθλήματος δύο χρόνια μετά ήταν φυσικά επακόλουθα».

Σας είχε μείνει πικρία για τον τρόπο με τον οποίο χάσατε τον τελικό του Κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ στο Βόλο το 2017;

«Σίγουρα μας έμεινε πικρία. Υπήρξαν τότε δυσάρεστα περιστατικά πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του αγώνα. Θέλαμε πολύ το Κύπελλο, έχοντας απέναντί μας μία καλή ομάδα, όπως ο ΠΑΟΚ, που βλέπαμε πως ανέβαινε σε όλα τα επίπεδα. Δυστυχώς χάσαμε το τρόπαιο, όμως τόσο μέσα από τις επιτυχίες όσο και μέσα από τις αποτυχίες με τη φανέλα της ΑΕΚ, χτίσαμε προσωπικότητα».

Όταν ήρθε η ώρα να μεταπηδήσεις από μία μεγάλη ομάδα όπως η ΑΕΚ σε μία άλλη όπως ο Παναθηναϊκός, προβληματίστηκες;

«Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Για εμένα ήταν μία νέα πρόκληση να φύγω από μία ιστορική ομάδα και να πάω σε μία άλλη. Ήθελα να κρατηθώ σε ψηλό επίπεδο και να το απολαύσω. Να συνεχίσω να έχω τον πρωταθλητισμό στην καθημερινότητά μου, όπως είχα μάθει να τον έχω στην ΑΕΚ. Έτσι, είδα την προοπτική του Παναθηναϊκού ως μία πολύ όμορφη ευκαιρία για τη ζωή μου και την καριέρα μου».

image

«Έπρεπε να έχουμε όλοι γερά στομάχια»

Η πρώτη χρονιά του Γιώργου Δώνη στον Παναθηναϊκό ξεκίνησε με πολλές δυσκολίες. Ήσουν από τους έμπειρους παίκτες εκείνης της ομάδας. Όταν είδες πως διαμορφώνονταν οι συνθήκες, ανησύχησες μήπως κάτι δεν πάει καλά και η ομάδα κινδυνέψει;

«Στην αρχή ανησύχησα γιατί υπήρχε μία γενικότερη αμφιβολία ως προς την λειτουργία του οργανισμού. Δεν είχα αμφιβολία για τις ικανότητες του γκρουπ. Όταν ανέλαβε ο Γιώργος Δώνης, σκέφτηκα πως για να πάρει την απόφαση και να έρθει στον Παναθηναϊκό, είχε λάβει κάποιες εγγυήσεις. Πριν από αυτό, ωστόσο, υπήρχαν αρνητικές σκέψεις στο μυαλό μου και είχα κατανοήσει πολύ καλά πως θα έπρεπε να έχουμε όλοι γερά στομάχια για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε. Ήξερα πως η πίεση θα ήταν πολύ μεγάλη γιατί θα έπρεπε να κρατήσουμε τον Παναθηναϊκό σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο παρά τις ουκ ολίγες δυσκολίες. Στην πορεία, όμως, βλέποντας το ταλέντο και την όρεξη από τους ποδοσφαιριστές αλλά και τη δουλειά που γινόταν από τον προπονητή, κατάλαβα πως θα δημιουργήσουμε κάτι καλό. Με την πάροδο του χρόνου είδα πως κάποια παιδιά ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και νομίζω πως από ένα σημείο και έπειτα όλοι χαλαρώσαμε και αρχίσαμε να το απολαμβάνουμε. Μαζί με εμάς, φυσικά και ο κόσμος του Παναθηναϊκού».

Ποια είναι η άποψή σου για τον Γιώργο Δώνη;

«Νομίζω ότι είναι ένας από τους καλύτερους Έλληνες προπονητές, τόσο ως προς την προσέγγισή του στο ποδόσφαιρο όσο και τακτικά. Φυσικά, πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και η επικοινωνία του με τον κάθε παίκτη. Πιστεύω πως και στον Παναθηναϊκό απέδειξε την αξία του, καθώς με ένα μέτριο ρόστερ, κατάφερε να δημιουργήσει μία ομάδα που διέγραψε μία αξιοπρεπέστατη πορεία».

Πόσο σημαντική ήταν για εσάς η παρουσία του κόσμου του Παναθηναϊκού σε εκείνο το χρονικό διάστημα;

«Ο κόσμος του Παναθηναϊκού ήταν και είναι το Α και το Ω. Αν παίζαμε σε άδειο γήπεδο, δεν ξέρω πως θα μπορούσαμε να πάρουμε δύναμη και ποια θα ήταν η πορεία μας. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν βοηθούσε μόνο στους αγώνες. Μας στήριζε στην καθημερινότητά μας, ήταν συνεχώς κοντά μας. Στα παιχνίδια από το πρώτο λεπτό μας έσπρωχνε και μας οδηγούσε στη νίκη. Ήταν κάτι που πραγματικά απολαύσαμε πολύ και μας έδωσε μεγάλη ώθηση».

Τη δεύτερη χρονιά με τον Γιώργο Δώνη στον πάγκο, πραγματοποιήσατε μία ακόμα καλύτερη πορεία σε σχέση με την πρώτη. Θεωρείς πως εκείνο το πρότζεκτ έμεινε στη μέση;

«Φαινόταν ότι κάτι καλό είχε αρχίσει να χτίζεται. Ο προπονητής είχε σίγουρα στο μυαλό του ένα πρότζεκτ που του άρεσε, το ενέκρινε και πάνω σε αυτό δούλευε. Όλοι σκέφτονταν πως ο Γιώργος Δώνης θα μπορούσε να παραμείνει για χρόνια στον Παναθηναϊκό. Δεν ξέρω, όμως, τι συνέβη και τελικώς αποχώρησε. Άλλωστε, δεν μπορώ και να επέμβω σε τέτοιου είδους αποφάσεις».

image

«Με πίκρανε ο τρόπος που αποχώρησα από τον Παναθηναϊκό»

Όταν το καλοκαίρι του 2020 αποχωρούσες από τον Παναθηναϊκό και έμπαινες στο αεροπλάνο για να έρθεις στην Καισάρεια, τι σκεφτόσουν; Είχες κάποια ανησυχία λόγω και του ότι ήταν η πρώτη φορά που θα μετρούσες τις δυνάμεις σου στο εξωτερικό;

«Θα πω την αλήθεια. Με πίκρανε ο τρόπος που αποχώρησα από τον Παναθηναϊκό. Μου άφησε μία άσχημη εικόνα στο μυαλό. Είχα κάποιες αμφιβολίες για το κλίμα στην Τουρκία, για το πρωτάθλημα αλλά και για το γεγονός ότι δεν είχα αγωνιστεί ξανά στο εξωτερικό. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα, αλλά τώρα, δύο χρόνια μετά, αν αναλογιστώ όσα έχω περάσει, μπορώ να πω ότι… άργησα να φύγω! Μπορεί τότε να έμοιαζε ως ένα δύσκολο μονοπάτι, αλλά, όπως αποδείχθηκε στην πορεία… κάθε εμπόδιο για καλό. Έχω απολαύσει αυτά τα δύο χρόνια που βρίσκομαι στην Καϊσέρισπορ».

Μίλησες για πικρία σε ό,τι αφορά στον τρόπο που αποχώρησες από τον Παναθηναϊκό. Τι ήταν αυτό που σε απογοήτευσε; Σε ενόχλησε που βοήθησες όπως μπορούσες την ομάδα στα πιο δύσκολα, ίσως, χρόνια της σύγχρονης ιστορίας της και όταν η κατάσταση εξομαλύνθηκε, έφυγες;

«Σίγουρα ήταν και αυτό κάτι που σκεφτόμουν. Αλλά κυρίως δεν περίμενα να έχω τέτοια αντιμετώπιση. Δεν θα είχα πρόβλημα εάν μου έλεγαν ότι έψαχναν κάτι καλύτερο και πως είχε έρθει η ώρα να πάρω κι εγώ το δρόμο μου ή να προσπαθήσω ξανά να διεκδικήσω μία θέση βασικού. Δεν φοβόμουν τον ανταγωνισμό. Νομίζω, όμως, ότι ο τρόπος που επέλεξε ένας συγκεκριμένος άνθρωπος, τον οποίο δεν θα ήθελα να κατονομάσω τώρα, να με θέσει εκτός ομάδας από την πρώτη μέρα της προετοιμασίας και να με στείλει να προπονούμαι ξεχωριστά, δεν ήταν σωστός. Από εκεί και πέρα, είχε αρχίσει να διαφαίνεται πως ο σύλλογος θα έμπαινε σε ένα πιο σωστό και εύκολο μονοπάτι, το οποίο και ήθελα να ζήσω».

Από τα τρία χρόνια της παρουσίας σου στον Παναθηναϊκό ποια είναι η πιο έντονη στιγμή που έχεις κρατήσει στο μυαλό σου;

«Έχω κρατήσει, δυστυχώς, αρκετές σκληρές στιγμές. Περάσαμε με την ομάδα πολύ δύσκολους καιρούς. Έπρεπε να δείξουμε όλοι δύναμη και να σταθούμε όρθιοι γιατί παίζαμε στον Παναθηναϊκό. Κρατάω την πολύ καλή πορεία που κάναμε την πρώτη σεζόν με προπονητή τον Γιώργο Δώνη. Ήταν μία πορεία εκείνη, που δεν περίμενε κανείς. Είχαμε ένα σύνολο που αποτελούνταν από κάποιους πιο έμπειρους παίκτες αλλά και από νεαρούς που ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο στην ευκαιρία που τους δόθηκε. Έτσι, ευχαριστήθηκε και ο κόσμος αυτό που έβλεπε. Η χρονιά εκείνη, μου έχει αφήσει μία όμορφη εικόνα στο μυαλό».

image

«Το ματς που θυμάμαι περισσότερο»

Είσαι αμυντικός αλλά έχεις πετύχει κάποια γκολ. Έχεις κάποιο που να ξεχωρίζεις; Η αλήθεια είναι πως το μυαλό του περισσότερου κόσμου πηγαίνει σε ένα συγκεκριμένο!

«Και το δικό μου στο ίδιο νομίζω ότι πηγαίνει! Αυτό με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ είναι το πιο χαρακτηριστικό και αυτό που θα θυμάμαι πάντα. Δεν είναι απλά ότι απέναντί μας ήταν μια μεγάλη και ιστορική ομάδα όπως η ΑΕΚ. Ήταν η έκβαση του παιχνιδιού που του έδωσε ακόμα μεγαλύτερη αξία. Είχαμε επανέλθει, μέχρι τελευταία στιγμή παλέψαμε για να ισοφαρίσουμε το ματς και όχι μόνο τα καταφέραμε, αλλά πήραμε και τη νίκη».

Τι είχε περάσει από το μυαλό σου τότε, λίγο πριν σκοράρεις;

«Δεν σκέφτηκα πολλά. Ο Ζαχίντ εκτέλεσε το κόρνερ, είδα την μπάλα να έρχεται και κινήθηκα προς αυτήν. Έπιασα την κεφαλιά και η μπάλα πήγε στα δίχτυα. Μετά που είδα το γκολ στο βίντεο, σκέφτηκα πως ήταν πράγματι μία φανταστική ενέργεια».

Σου είχε πει τότε ο Γιώργος Γεωργιάδης τη φράση «έτσι εκτελούν τα σέντερ φορ». Το θυμάσαι;

«Με τον Γιώργο Γεωργιάδη λέγαμε πολλά στις προπονήσεις, είχαμε μία πολύ καλή σχέση. Οπότε και μετά από εκείνο το γκολ είχα ακούσει πολύ θετικά σχόλια. Είχα πάρει πολλά συγχαρητήρια τότε και είχα αισθανθεί πως εκείνο το γκολ είχε εκτιμηθεί και με το παραπάνω».

Είναι γενικότερα εκείνο το ματς αυτό που θυμάσαι πιο έντονα από το διάστημα της παραμονής σου στον Παναθηναϊκό;

«Νομίζω πως ναι. Ήταν η εξέλιξη του αγώνα που του έδωσε ακόμα μεγαλύτερη αξία. Ο κόσμος μας στήριξε μέχρι το τελευταίο λεπτό, περίμενε το γκολ μέχρι το φινάλε και μας υποστήριζε. Νομίζω πως και ο κόσμος θυμάται πολύ έντονα εκείνο το γκολ αλλά και εκείνο το ματς. Έτσι συμβαίνει και με εμένα».

image

«Έχω κάνει το χόμπι μου επάγγελμα και το απολαμβάνω»

Ας μείνουμε σε εκείνο το παιχνίδι για έναν ακόμα λόγο. Είχες σκοράρει κόντρα στην παλιά σου ομάδα και δεν το πανηγύρισες. Πόσο μεγάλη σημασία έχει ο σεβασμός κατά τη γνώμη σου, ανεξαρτήτως ομάδας και μήπως είναι τελικά αυτό το πρώτο στοιχείο που λείπει στην Ελλάδα;

«Σε όλες τις ομάδες στις οποίες έχω αγωνιστεί έχω προσπαθήσει να διατηρήσω ένα σοβαρό προφίλ, που συνδυάζεται με εργατικότητα και συνέπεια στη δουλειά μου. Αυτές είναι οι αρχές που έχω πρώτα ως άνθρωπος και μετά ως ποδοσφαιριστής. Το να εμπνέω σεβασμό και να το εισπράττω αυτό, είναι κάτι που με χαροποιεί. Άλλωστε, δεν πρέπει να σταματάμε ποτέ να σκεφτόμαστε ότι μετά το τέλος της καριέρας μας, αυτό που θα μείνει θα είναι ο σεβασμός και η αγάπη του κόσμου. Το πώς θα μας βλέπει και θα μας αντιμετωπίζει ο κόσμος θα διαμορφώσει την καθημερινότητά μας. Νομίζω πως αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα».

Είσαι ένας άνθρωπος με το χαμόγελο πάντα ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σου. Είναι αυτό σε κάποιες στιγμές η άμυνά σου ή έτσι αισθάνεσαι; Πώς καταφέρνεις να είσαι πάντα αισιόδοξος;

«Νομίζω πως δεν έχω κάποια λύση να προτείνω. Έχω αποφασίσει να βλέπω έτσι τη ζωή γιατί καθημερινά βλέπω γύρω μου τα σοβαρά προβλήματα των ανθρώπων. Οπότε από τη στιγμή που είμαι υγιής και είναι και η οικογένειά μου, δεν έχω κανέναν λόγο να μην είμαι χαμογελαστός. Κάνω στη ζωή μου κάτι που αγαπώ, έχω κάνει το χόμπι μου, επάγγελμα και το απολαμβάνω. Ξυπνάω κάθε μέρα και είμαι ευδιάθετος. Ακόμα και εκείνες τις φορές που θα ξυπνήσω και θα αισθανθώ περίεργα θα σκεφτώ τι έχω και αμέσως θα αλλάξει η διάθεσή μου. Δεν θα το αφήσω να με πάρει από κάτω».

Πώς πήρες την απόφαση να γίνεις ποδοσφαιριστής;

«Ξεκίνησα το ποδόσφαιρο σε πολύ μικρή ηλικία. Ήμουν πέμπτη ή έκτη δημοτικού όταν ξεκινήσαμε με τον κολλητό μου. Με την πορεία και με τα χρόνια, όσο ανέβαινα επίπεδα και ομάδες κατάλαβα πως αν δουλέψω και είμαι τυχερός στη ζωή μου θα τα καταφέρω. Έτσι, από εκείνο το χρονικό σημείο και έπειτα, το κυνήγησα. Πήγα στον Τύρναβο στην Δ’ Εθνική όντας 16 χρονών για να ψηθώ. Τότε η Δ’ Εθνική ήταν μία πολύ σκληρή κατηγορία και αυτή μου η εμπειρία με βοήθησε να καταλάβω πως μπορώ να πετύχω».

Στην Τουρκία σε ρωτούν για τον Παναθηναϊκό αλλά και για το ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα;

«Φυσικά και με ρωτάνε. Παρακολουθούν τις μεγάλες ελληνικές ομάδες γιατί τις γνωρίζουν και τις σέβονται».

image

Το φιλότιμο, αυτό που κάνει τη διαφορά

Αν σου ζητούσα να περιγράψεις την μετάβαση από την Ελλάδα στο εξωτερικό με μία λέξη, ποια θα ήταν αυτή;

«Θα χρησιμοποιήσω μία φράση, αντί για μία λέξη. Εμπειρία ζωής. Συναντάς καινούργια πράγματα. Εγώ δεν είχα καθόλου εικόνα για το πως είναι το ποδόσφαιρο στο εξωτερικό και ειδικά στην Τουρκία. Είναι εμπειρία ζωής να παίζεις σε γεμάτα γήπεδα ακόμα και αν δεν πρόκειται για κάποιο ντέρμπι. Σε όλες τις έδρες που πηγαίνουμε, όπως για παράδειγμα της Γαλατασαράι ή της Φενέρμπαχτσε συναντάμε απίστευτη ατμόσφαιρα. Ακόμα, όμως και σε ομάδες του επιπέδου της Καϊσέρισπορ που βρίσκονται στη μέση της βαθμολογίας, στο γήπεδο συναντάς εικόνες που σου μένουν πολύ έντονα χαραγμένες στο μυαλό».

Είναι πολλοί οι Έλληνες ποδοσφαιριστές που έρχονται στο τουρκικό πρωτάθλημα και καταφέρνουν να κάνουν τη διαφορά. Ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που τους βοηθάει να πετύχουν;

«Είναι η λέξη που έχουμε εμείς και δεν μπορείς να μεταφράσεις. Είναι το φιλότιμο. Στην Τουρκία το εκτιμούν πολύ όταν βλέπουν έναν παίκτη να προσπαθεί τόσο πολύ στην προπόνηση. Σίγουρα, επίσης, εκτιμούν πολύ ότι ο Έλληνας δεν θα είναι ο πρώτος που θα πάει να παραπονεθεί αν καθυστερήσουν λίγο τους μισθούς. Όλα τα παιδιά που έρχονται στην Τουρκία κάνουν κατάθεση ψυχής. Έχουμε διαφορετική αντιμετώπιση συνολικά σε σχέση με έναν Πορτογάλο ή έναν Βραζιλιάνο. Όλα αυτά παίζουν ρόλο και έτσι κάθε χρόνο οι τουρκικές ομάδες εμπιστεύονται όλο και περισσότερο τους Έλληνες παίκτες».

image

«Με το μαχαίρι στα δόντια»

Κεφάλαιο Εθνική ομάδα. Αποτελεί για εσένα προτεραιότητα να συμπεριληφθείς στις κλήσεις του Γκουστάβο Πογιέτ για κάποιον από τους επόμενους αγώνες;

«Φυσικά και αποτελεί προτεραιότητα. Αυτός ήταν και ο λόγος που προσπάθησα να ξεπεράσω το συντομότερο τον τραυματισμό μου. Ήθελα να μπορέσω να πάρω όσο περισσότερα παιχνίδια μπορούσα για να είμαι έτοιμος να βοηθήσω και κάποια στιγμή να κληθώ κι εγώ».

Έχεις μιλήσει καθόλου με τον Γκουστάβο Πογιέτ;

«Ναι, έχουμε μιλήσει. Γνωριζόμαστε από την εποχή που βρισκόμασταν και οι δύο στην ΑΕΚ και έχουμε εξαιρετικές σχέσεις. Θα ήθελα να του ευχηθώ καλή συνέχεια στην προσπάθεια που κάνει. Θέλω να πιστεύω ότι αν δείξω ένα καλό πρόσωπο, σύμφωνα με τις δυνατότητές μου, θα ανοίξει και για εμένα η πόρτα της Εθνικής».

Πιστεύεις κι εσύ πως αυτή η νέα προσπάθεια της Εθνικής θα οδηγήσει και πάλι το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στις επιτυχίες;

«Φυσικά. Ο προπονητής διαθέτει ένα μίγμα καλής τακτικής και τρόπου να δώσει κίνητρο στους ποδοσφαιριστές και να τους βάλει στο γήπεδο ορκισμένους. Πιστεύω ότι η Εθνική χρειάζεται έναν προπονητή με τέτοιο ταμπεραμέντο. Να μπορεί να προετοιμάσει τους παίκτες του προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις κάθε αγώνα. Η Εθνική φαίνεται πως είναι δουλεμένη και οι παίκτες μπαίνουν σε κάθε ματς με το μαχαίρι στα δόντια».

Σου έχει μείνει μία πικρία που δεν συμπεριλήφθηκες στις κλήσεις του Τζον Φαν’τ Σχιπ στο διάστημα που πήγαινες πολύ καλά με την Καϊσέρισπορ κατά τη διάρκεια της περσινής σεζόν;

«Όχι, δεν θα έλεγα πως μου έχει μείνει πικρία. Δεν έχω κάποιο παράπονο από τους ανθρώπους της Εθνικής, αυτοί επιλέγουν. Εγώ θα κοιτάξω τον εαυτό μου, να είμαι αυτός που πρέπει και από εκεί και πέρα αν έρθει η κλήση, καλώς να έρθει».

image

«Κρατάμε ψηλά τη σημαία και ξεχνάμε τα πολιτικά προβλήματα»

Βλέπουμε συνεχώς τις ελληνικές ομάδες να έχουν στο ρόστερ τους όλο και λιγότερους Έλληνες παίκτες. Τι πιστεύεις ότι ευθύνεται για αυτό και τι συνέπειες έχει;

«Έχουν υπάρξει ευκαιρίες για τις ομάδες να αλλάξουν αυτήν τους τη νοοτροπία. Από τη στιγμή, όμως, που δεν τις αξιοποιούν, θα πρέπει η Πολιτεία να κοιτάξει το θέμα και να κάνει αυτή κάποια ενέργεια προς τη σωστή κατεύθυνση. Έτσι, θα επιστρέψει και ο Έλληνας ποδοσφαιριστής σε ψηλά επίπεδα. Έχω δει πολλά παραδείγματα παικτών να μένουν είτε στον πάγκο είτε εκτός αποστολής και να παίρνουν τη θέση τους ξένοι που δεν αξίζουν. Όταν έρθει ένας ξένος ποδοσφαιριστής θα πρέπει να είναι πολλά επίπεδα καλύτερος για να πάρει τη θέση του Έλληνα».

Ποιο μήνυμα έχεις να στείλεις σε όλους εκείνους που σε παρακολουθούν από την Ελλάδα να αγωνίζεσαι στο τουρκικό πρωτάθλημα και να έχεις έναν πρωταγωνιστικό ρόλο;

«Προσπαθούμε όλοι οι Έλληνες παίκτες να παρουσιάσουμε ένα πολύ καλό πρόσωπο έτσι ώστε να κρατάμε ψηλά τη σημαία στη γειτονική Τουρκία και να ξεχνάμε όλα τα πολιτικά προβλήματα που έχουν μεταξύ τους οι δύο χώρες».

Μιλάς με τους υπόλοιπους Έλληνες παίκτες που αγωνίζονται στην Τουρκία;

«Ναι. Με τον Μπακασέτα, τον Γούτα αλλά και τα υπόλοιπα παιδιά».

Τον Γούτα τον αντιμετώπισες, κιόλας, στον περσινό τελικό του Κυπέλλου. Τι σου είπε όταν τελείωσε ο αγώνας;

«Αναγνώρισε την προσπάθειά μας. Αυτό ήταν το μήνυμα του νικητή!».

Όπως είπες είσαι πολύ ικανοποιημένος στην Καϊσέρισπορ. Υπάρχει όμως η σκέψη στο μυαλό σου και για να δοκιμάσεις σε κάποιο άλλο πρωτάθλημα;

Είμαι, πλέον, 30 χρονών. Απολαμβάνω τις στιγμές μου στην Τουρκία και είναι ένα πρωτάθλημα που με γεμίζει επαγγελματικά. Για αρχή θα ήθελα να μείνω για ένα ή δύο χρόνια ακόμα εδώ. Μετά, άμα προκύψει κάποια πρόταση από άλλο πρωτάθλημα, θα ήθελα να το εξετάσω σαν προοπτική γιατί όλα είναι εμπειρίες».

Κλείνοντας, το πιο καθοριστικό ερώτημα! Ο καφές που είναι πιο ωραίος;

«Στην Ελλάδα. Μου λείπει ο Φρέντο Εσπρέσο!».