Image default
Champions League

Ζιντάν: «Ο Πέρεθ μου έδωσε μια χαρτοπετσέτα που έγραφε “θες να έρθεις;”»

Ο Ζινεντίν Ζιντάν παραχώρησε μια εκτενή συνέντευξη στη L’Équipe με αφορμή τα 50ά του γενέθλια και μίλησε για το μέλλον του και τις νέες προκλήσεις. Ερωτηθείς για το αν θα προπονούσε μια μέρα την Παρί Σεν Ζερμέν, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο. 

«Ποτέ μη λές ποτέ», ήταν η πρώτη ατάκα του «Ζιζού» όταν ρωτήθηκε για την πιθανότητα να αναλάβει τον πάγκο της Παρί. «Όταν ήμουν παίκτης μπορούσα να διαλέξω ανάμεσα σε σχεδόν όλα τα κλαμπ. Ως προπονητής δεν υπάρχουν 50 σύλλογοι που μπορώ να πάω. Υπάρχουν 2-3 πιθανότητες. Αν γυρίσω πίσω στον πάγκο κάποιου συλλόγου θα είναι για να κερδίσω. Το λέω με ταπεινότητα. Γι’αυτό δεν πάω πουθενά», δήλωσε ο Ζινεντίν Ζιντάν στην L’Equipe όπου παραχώρησε μεγάλη συνέντευξη με αφορμή τον… μισό αιώνα ζωής.

Τελικά, ο πρώην προπονητής της Ρεάλ αποφάσισε να περιμένει την εθνική Γαλλίας, η προπονητική θέση της οποίας μπορεί να μείνει κενή μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ. Σε συνέντευξή του αυτή την Τρίτη στη Le Parisien, ο Αλ Κελαϊφί ανέφερε ότι δεν είχαν επικοινωνήσει ποτέ με τον Ζιζού, αλλά τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης έχουν αντίθετη άποψη, γνωστοποιώντας εδώ και καιρό τις επαφές του προέδρου της Παρί και του Μαρσεγιέζουν προπονητή.

Γυρίζοντας πίσω στον χρόνο ο Ζιντάν αναφέρθηκε στην μεταγραφή του στη Ρεάλ Μαδρίτης ως παίκτης«Είναι περίεργο. Και σε φράγκα, με όλα αυτά τα μηδενικά. Πρέπει να ήταν περίπου 76 εκατ. ευρώ (περίπου 100 εκατ. ευρώ σήμερα σε σταθερό νόμισμα). Ήταν καταπληκτικό. Δεν είχα επιλογή. Έτσι πήγε. Η Γιούβε είχε το δικαίωμα να ζητήσει αυτό που ήθελε. Και η Ρεάλ Μαδρίτης να πληρώσει. Είχα μόλις κλείσει τα 29. Είχα κάποια εμπειρία. Αλλά ήξερα ότι κάτι μου έλειπε, να παίξω για τη Ρεάλ Μαδρίτης. Κάποια στιγμή χρειάστηκα αυτή την επιλογή για να τονώσω την καριέρα μου. Ήταν πέντε χρόνια στη Γιούβε, είχα κερδίσει τα πάντα εκτός από το Champions League. Το χάσαμε δύο φορές (1-3 από την Μπορούσια Ντόρτμουντ το 1997 και 0-1 από τη Ρεάλ Μαδρίτης το 1998). Χρειαζόμουν αυτή την αναγέννηση, αυτή τη νέα πρόκληση».

Η πρώτη του συνάντηση με τον Φλορεντίνο Πέρεθ: «Φυσικά και θυμάμαι. Ήταν στο Μονακό. Την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε, όλα έγιναν εκεί. Δεν υπήρξε δεύτερη ή τρίτη συνάντηση για να γίνουν τα πράγματα. Ο Φλορεντίνο Πέρεθ είναι ένας άνθρωπος που δεν αστειεύεται. Όταν λέει «ας το κάνουμε», το κάνει. Έχω μάλιστα μια άγνωστη ιστορία που με κάνει να γελάω μέχρι σήμερα. Ήμασταν σε ένα μεγάλο τραπέζι στο Μονακό για ένα εορταστικό δείπνο. Δεν ήμασταν ο ένας δίπλα στον άλλο. Με προσκάλεσαν να πάρω ένα βραβείο. Μου έδωσε μια χαρτοπετσέτα. Μέσα έγραφε: «Θες να έρθεις;» Και του απάντησα σε μια χαρτοπετσέτα: «Ναι». Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί απάντησα στα αγγλικά. Θα μπορούσα να βάλω «oui», αφού μιλάει γαλλικά, ή «si» στα ισπανικά, αλλά έβαλα «yes»… Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Πέντε χρόνια. Αυτός είναι ο αριθμός μου. Με ακολούθησε».

Γιατί διάλεξε το «5» στη Μαδρίτη: «Πέντε χρόνια στη Γιούβε, πέντε στη Ρεάλ… Αν μια μέρα κοιτάξει κάποιος τη θέση του νούμερου 5 στη ζωή μου, ας σκάψει, υπάρχουν απίστευτα πράγματα. Για παράδειγμα, συμμετείχα σε πέντε νίκες Champions League με τη Ρεάλ Μαδρίτης: μία ως παίκτης (2002), μία άλλη ως βοηθός του Κάρλο (Αντσελότι, το 2014) και τρεις ως προπονητής (2016, 2017, 2018).

Ακόμα και στην οικογενειακή μου ζωή, επανέρχεται. Όταν πηγαίνω σε ένα ξενοδοχείο, όταν είμαι στον πέμπτο όροφο, κερδίζω το παιχνίδι. Στο 99%! Υπάρχουν ιδιαίτερα πράγματα. Στη Μαδρίτη, ο Πέρεθ μου είπε όταν υπέγραψα: «Στην ομάδα μου, οι αριθμοί πηγαίνουν από το 1 στο 11. Δεν υπάρχουν 35 ή 40 στις φανέλες. Και συνεχίζει: «Το μόνο που είναι ελεύθερο είναι το νούμερο 5. Απάντησα: «Κανένα πρόβλημα, θα το πάρω αμέσως. Αυτό το 5 μου έδωσε πολλά».

Το γκολ στη Γλασκώβη κόντρα στη Λεβερκούζεν: «Το πιο όμορφο, δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Ετσι νομίζω. Αλλά ένα από τα πιο σημαντικά, ναι. Το χρειαζόμουν για να κερδίσω το πρώτο μου Champions League. Χρειαζόταν επίσης να είμαι καθοριστικός με τη Ρεαλ Μαδρίτης σε έναν σπουδαίο τελικό. Το είχα κάνει με τη Γαλλία, με τη Γιουβέντους για άλλα τρόπαια, έπρεπε να σκοράρω με τη Ρεάλ στην πρώτη μου σεζόν. Όταν το έκανα, ήμουν πιο χαλαρός. Ό,τι ακολούθησε ήταν απλώς ένα επιπλέον. Είχα επίσης χάσει τρεις ευρωπαϊκούς τελικούς πριν κερδίσω αυτόν.

Ένα με την Μπορντό στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (0-2, 1-3 κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου το 1996) και τα δύο μου στο Τσάμπιονς Λιγκ με τη Γιούβε. Αυτόν τον τέταρτο τελικό, δεν μπορούσα να την αφήσω να ξεφύγει».

Διαφορές κατάκτησης του Champions League ως παίκτης και προπονητής: «Είναι διαφορετικό. Όμως όλα είναι όμορφα. Ως προπονητής είσαι υπεύθυνος για 25 παίκτες, αλλά όχι μόνο. Επίσης για έναν σύλλογο, για ένα όνομα όπως η Ρεάλ Μαδρίτης και για έναν θεσμό είναι ένα τεράστιο φορτίο που δεν το κουβαλάς με τον ίδιο τρόπο όπως ένας παίκτης. Όταν κερδίζεις, και επίσης τρεις φορές στη σειρά, είναι μια μεγάλη και βαθιά αίσθηση καθήκοντος που επιτυγχάνεται γύρω σου και για έναν ολόκληρο σύλλογο.

Η κατάκτηση του Champions League δεν είναι ποτέ θέμα τύχης. Είναι σκληρή δουλειά. Ειδικά τρεις φορές στη σειρά. Έχω δουλέψει σαν τρελός. Δουλεύαμε πολύ. Οι παίκτες μου πίστεψαν σε μένα. Πίστεψα σε αυτούς. Είναι πολλή δουλειά με το προσωπικό μου. Το να κερδίζεις ως παίκτης δεν είναι η ίδια επένδυση. Ως παίκτης έφτανα στην προπόνηση στις 9 το πρωί. Έφευγα στη 1 το μεσημέρι και μετά σπίτι. Ως προπονητής, έφτανα στις 8 το πρωί και συχνά έφευγα στις 11 το βράδυ. Δεν είναι οι ίδιες μέρες ή η ίδια ένταση. Εδώ δουλεύεις και όχι μόνο για τον εαυτό σου. Δεν σταματάς ποτέ. Σωματικά, μερικές φορές ήμουν σπίτι, αλλά ο εγκέφαλός μου ήταν ακόμα στο γήπεδο. Ήδη σκεφτόμουν την προπόνηση την επόμενη μέρα, τι είχα να πω σε κάθε έναν παίκτη».

Όσο για το πιο συναισθηματικό Champions League: «Αυτό εναντίον της Γιούβε. Είναι αυτή που έχει πετύχει τα περισσότερα στο παιχνίδι. Άλλωστε με τη Γιουβέντους δεν το… είχα κερδίσει ποτέ μαζί της ως παίκτης. Είχα παίξει μερικά σπουδαία παιχνίδια, όπως κόντρα στον Άγιαξ του Άμστερνταμ στον δεύτερο αγώνα των ημιτελικών του 1997 (4-1, πρώτος αγώνας: 2-1), αλλά δεν το πήγα μέχρι τέρμα».

Τι θα σκεφτόταν ο Ζιντάν του 1998 για τον σημερινό Ζιντάν: «Ότι έχει γίνει ένας άλλος άνθρωπος. Γύρω στα 25, υπάρχουν ακόμη μικρές αμφιβολίες. Κάνουμε τα πράγματα σωστά; Θα μπορούσαμε καλύτερα; Συχνά ήθελα να με καθησυχάζουν, να μου λένε: «Είναι καλό αυτό που κάνεις. Σήμερα, είναι όλη αυτή η εμπιστοσύνη, αυτή η ασφάλεια που έχω αλλάξει και που έχω χτίσει. Αλλά εξακολουθώ να είμαι βασικά ο ίδιος».

Το παρατσούκλι του «Μοναχός» στην Ισπανία: «Επειδή οι δημοσιογράφοι κατάλαβαν ότι δεν υπήρχαν πολλά να αναφέρουν για μένα. Όταν έφτασα στη Μαδρίτη το 2001, είχα ανθρώπους στην πλάτη μου όλη την ώρα για εκατό μέρες. Με ακολουθούσαν συνεχώς, από το πρωί μέχρι το βράδυ και από το βράδυ μέχρι το πρωί για περισσότερο από τρεις μήνες. Ο Τύπος, όλη την ώρα. Πέταξαν λοιπόν λευκή πετσέτα. Είχαν δει τη μικρή μου ζωή. Δεν υπήρχε τίποτα το εξαιρετικό σε αυτήν. Αυτή είναι η ζωή μου. Ήμουν πάντα ήρεμος. Αποδέχομαι τη φήμη. Δεν έχω καμία ανησυχία. Είναι οι άλλοι που κουράζονται (χαμόγελο)».

Γιατί τον λένε «Ζιζού»: «Ο Ρολάν Κουρμπίς στις Κάννες άρχισε να με αποκαλεί έτσι. Στην αρχή με φώναζαν Yazid στον Τύπο, μετά Zinedine και τέλος Zidane, έτσι με βάφτισαν.»

Τα μελλοντικά του σχέδια: «Να συνεχίσω την προπονητική. Ακόμα θέλω να το κάνω. Και τότε γιατί να μην είμαι σε ένα project στο οποίο εγώ ο ίδιος θα είμαι ο ηγέτης. Πρόεδρος ενός συλλόγου ή διευθυντής μιας εταιρείας, για παράδειγμα. Έχω ήδη ξεκινήσει με το Z5 Group, το οποίο ξεκινήσαμε ως οικογένεια, ειδικά με τα αδέρφια μου. Στη ζωή πρέπει να ξέρεις πώς να περιβάλλεις τον εαυτό σου με καλούς ανθρώπους»

Για το αν βλέπει τον ευατό του σε έναν πάγκο: «Θέλω να το κάνω, φυσικά. Θα είμαι, ελπίζω, μια μέρα. Πότε; Αυτό δεν εξαρτάται από εμένα. Θέλω όμως να κλείσω τον κύκλο με την ΕΘνική Γαλλίας. Ήξερα αυτή την μάδα ως παίκτη. Και είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί! Αλλά πραγματικά! Είναι η κορυφή. Από τότε λοιπόν που το έζησα και τώρα είμαι προπονητής, η εθνική έχει αγκυροβολήσει γερά στο κεφάλι μου. Επιτυχία του Ντεσάν; Δεν ξέρω. Αν πρέπει να γίνει, θα γίνει, εκείνη την ώρα ή όχι. Όταν λέω ότι θέλω να οδηγήσω τη γαλλική ομάδα μια μέρα, το δέχομαι αυτή τη στιγμή έχει δημιουργηθεί μια ομάδα. Με τους στόχους του. Αλλά αν δοθεί η ευκαιρία αργότερα, θα είμαι εκεί. Για άλλη μια φορά, δεν είναι στο χέρι μου. Η πιο βαθιά μου επιθυμία είναι εκεί. Η Εθνική Γαλλίας είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει».

Ποιος ήταν ο Ζιντάν σε ηλικία 10 ετών: «Φανατικός του ποδοσφαίρου. Θυμάμαι εκείνον τον ημιτελικό (στο Παγκόσμιο Κύπελλο, με τη Δυτική Γερμανία, 3-3, 4-5 στα πέναλτι). 1984, και εκείνο το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (κέρδισε η Γαλλία, 2-0 εναντίον της Ισπανίας στον τελικό).

1986, Μεξικό, Μαραντόνα, τρελός! Όταν ήμουν 14 χρονών, ο Μαραντόνα με μάγεψε. Παρακολουθώ ακόμα και σήμερα παιχνίδια από το 1986. Όχι μόνο τις εικόνες. Τα πάρτυ. Όλοι θυμούνται την Αγγλία, τα δύο εξαιρετικά γκολ της (2-1 στα προημιτελικά), αλλά υπάρχει και το Αργεντινή-Βέλγιο (2-0 στα ημιτελικά). Ήταν υπέροχο. Είναι απίστευτο αυτό που έκανε ο Μαραντόνα στο γήπεδο.

Αλλά οι πρώτες μου υπέροχες αναμνήσεις είναι από τη Σεβίλλη. Το παιχνίδι με τον πατέρα μου, με την οικογένειά μου.».

Το είδωλό του ήταν ο Φραντσεσκόλι: «Ο Ένσο Φραντεσκόλι ήταν το είδωλό μου. Ήταν κάτι παραπάνω από το είδωλό μου. Ήμουν θαυμαστής του. Ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή μίμηση. Συνήθιζε να αναλύει όλα όσα έκανε. Έπρεπε να το ξανακάνω στο γήπεδο. Έκανα εξάσκηση μέχρι να το καταφέρω σωστά. Παρατηρούσα τα πάντα, με μεγεθυντικό φακό, για να τα αναπαράγω.

Επίσης, πήγα στο γήπεδο εκείνη την εποχή (1989-1990). Ήταν στην κορυφή του Velodrome, πίσω από το γκολ. Λάτρεψα επίσης τους Karl-Heinz Förster (Μασσαλία, 1986-1990), Blaz Sliskovic (1986-1987), οι οποίοι σκόραραν απευθείας κόρνερ. Όμως ό,τι σχετίζεται με τον Φραντεσκόλι με γοήτευε. Νομίζω, κατά κάποιον τρόπο, έφτασα να του μοιάσω. Τεχνικά, σε κάθε περίπτωση, ο Ένσο ήταν μεγαλειώδης. Κοιμήθηκα με τη φανέλα του αφού την άλλαξα μαζί του στο Γιουβέντους – Ρίβερ το 1996 στο Τόκιο».

Για το αν θα προπονήσει ποτέ την Παρί: «Ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ. Ειδικά όταν είσαι προπονητής στις μέρες μας. Αλλά το ερώτημα είναι άσχετο. Όταν ήμουν παίκτης, μπορούσα να διαλέξω, σχεδόν όλους τους συλλόγους. Ως προπονητής, δεν υπάρχουν πενήντα σύλλογοι στους οποίους μπορώ να πάω. Υπάρχουν δύο ή τρεις πιθανότητες. Αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα. Ως προπονητής, έχεις πολύ λιγότερες επιλογές από ό,τι ως παίκτης. Αν επιστρέψω σε έναν σύλλογο, είναι για να κερδίσω. Το λέω με κάθε σεμνότητα. Γι’ αυτό δεν μπορώ να πάω πουθενά. Επίσης για άλλους λόγους, μπορεί να μην μπορείς να πας παντού».

Όταν ήθελε να αποσυρθεί από την εθνική ομάδα: «Μάλιστα το 2004 κόντευα να τα παρατήσω όλα. Ολα. Ολα. Σε ηλικία 32 ετών. Όμως κράτησε μόνο ένα δευτερόλεπτο στο κεφάλι μου. Ήταν στο πρώτο διεθνές διάλειμμα. Τις λίγες μέρες που διαρκεί το διάλειμμα θα πάω διακοπές με τη γυναίκα και τα παιδιά μου. Τα απολαμβάνω. Ειναι υπεροχο. Αλλά επιστρέφω και η πρώτη μου σκέψη είναι: κάτι μου λείπει. Έπρεπε να επιστρέψω στην εθνική. Μου πήρε ένα δευτερόλεπτο για να πω στον εαυτό μου, θα τα αφήσω όλα, και μου πήρε τρεις μέρες για να πω στον εαυτό μου, πρέπει να επιστρέψω στην εθνική ομάδα!»


Έπαιξε τραυματίας το 2006 κόντρα στη Βραζιλία στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου: «Στην πραγματικότητα, τραυματίστηκα κόντρα στην Ισπανία. Τραυματίστηκα όταν πέτυχα το τρίτο γκολ στο τέλος του αγώνα. Έχω έναν πόνο στο μηρό. Σχεδόν κανείς δεν το ήξερε. Πάω να κάνω εξετάσεις. Μου λένε ότι δεν μπορώ να παίξω με τη Βραζιλία… Λέω: «Τι; Αποκλείεται να μην παίξω κόντρα στη Βραζιλία. Το ιατρικό επιτελείο έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να παίξω, γιατί ήθελα πολύ να παίξω αυτό το παιχνίδι. Κάθε παιχνίδι θα μπορούσε να ήταν το τελευταίο. Είχε τόσα πολλά πράγματα στο μυαλό του που του ήταν αδύνατο να μην παίξω κόντρα στη Βραζιλία. Ήθελα να απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο».

Το πέναλτι αλά πανένκα κόντρα στην Ιταλία στον τελικό: «Μα είναι το 7ο λεπτό, 83 λεπτά απομένουν ακόμα. Πρέπει να το δοκιμάσω. Ακόμα κι αν αποτύχω, μπορώ να το επανορθώσω αργότερα. Υπάρχει ακόμα χρόνος. Και αντιμετωπίζω έναν από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο με τον «Τζίτζι» (Μπουφόν) με ξέρει. Πρέπει να του κάνω μια έκπληξη. Κρατάει δέκα δευτερόλεπτα στο κεφάλι μου. Δεν έχω κάνει ποτέ πανένκα πριν. Αλλά δεν είναι ασέβεια. Ξέρω ότι κάποιοι τερματοφύλακες μπορούν να το ερμηνεύσουν έτσι. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει εδώ. Δεν πάω εκεί για αυτό, για να ταπεινώσω. Πάω εκεί για να σκοράρω».

Η κεφαλιά στον Ματεράτσι: «Εκείνη τη μέρα, η μητέρα μου ήταν πολύ κουρασμένη. Έχω την αδερφή μου στο τηλέφωνο πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ξέρω ότι η μητέρα μου δεν είναι καλά, αλλά δεν είναι και πολύ σοβαρό. Αλλά εξακολουθεί να είναι μια ανησυχία. Είμαι ακόμα συγκεντρωμένος.

Όλα όμως είναι πράγματα που προκύπτουν. Η πίεση, αυτό και αυτό. Αυτός (ο Ματεράτσι) δεν μου μιλάει για τη μητέρα μου. Έχει πει πολλές φορές ότι δεν πρόσβαλε τη μητέρα μου. Είναι αλήθεια. Όμως έβριζε την αδερφή μου, η οποία ήταν με τη μητέρα μου εκείνη τη στιγμή. Στο γήπεδο υπήρχαν ήδη προσβολές. Μιλάνε όλοι μεταξύ τους, μερικές φορές άσχημα, αλλά εσύ δεν κάνεις τίποτα. Εκείνη τη μέρα έγινε αυτό που συνέβη. Κάτι προκάλεσε μιλώντας για την αδερφή μου τη Λίλα. Ήταν μόλις ένα δευτερόλεπτο… Αλλά μετά πρέπει να το αποδεχτείς. Δεν είμαι περήφανος για αυτό, αλλά είναι μέρος της καριέρας μου. Τότε ήταν πιο εύθραυστο. Είναι μερικές φορές σε αυτές τις στιγμές που μπορείς να κάνεις κάτι που δεν είναι σωστό… Ο Thierry Gilardi είχε δίκιο στα σχόλιά του: «Όχι έτσι…». Αλλά αυτό είναι. Ετσι είναι. Είναι δύσκολο. Αλλά είναι η καριέρα μου. Η ιστορία της ζωής μου. Όπως τα δύο μου γκολ στον τελικό του 1998. Γι’ αυτό λέω ότι η εθνική ομάδα δεν έχει τελειώσει. Κατά κάποιο τρόπο δεν θέλω να τελειώσω έτσι. Δεν έχει τελειώσει»!

Το να κερδίσει τον σεβασμό παικτών όπως ο Μπενζεμά ή ο Κριστιάνο: «Βοηθάει να έχεις ζήσει τη δική σου εμπειρία. Αλλά, πάνω από όλα, δεν χρειάζεται να θέλεις να είσαι περισσότερος από αυτούς. Είσαι ο προπονητής, κανένα πρόβλημα. Είσαι αυτός που υπαγορεύει τη διαδρομή, αλλά από την άλλη, δεν πρέπει να τα βάζεις μαζί τους. Είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά στον αγωνιστικό χώρο. Και δεν έχω εγωισμό. Έχω βρεθεί σε αυτές τις καταστάσεις με πολλούς προπονητές ή παίκτες που ήθελαν να είναι περισσότεροι από τους άλλους. Κάποια στιγμή, δεν λειτουργεί. Θα είμαι βασικός στο να το πω αυτό, αλλά όσο μεγαλύτεροι και πιο σημαντικοί είναι οι παίκτες, τόσο πιο εύκολο είναι. Ξέρουν τι κάνουν. Είναι συγκεντρωμένοι. Ξέρουν πού πάνε. Ο σύνδεσμος που έχω μαζί τους είναι για ένα συγκεκριμένο παιχνίδι, για συγκεκριμένες ενέργειες, τακτικές, τον αντίπαλο. Γι’ αυτό το λάτρεψα και μου αρέσει να προπονώ σπουδαίους παίκτες».

Related Articles

Champions League 2022-23: Οι κορυφαίοι επιστρέφουν!

admin

Μπακχάρ: «Έχουμε προπονηθεί στα πέναλτι»

admin

Με Τικίνιο φορ και Μπουχαλάκη στον άξονα ο Ολυμπιακός

admin

Ρεάλ Μαδρίτης – Άιντραχτ: Πάνοπλοι οι Μερένγκες, έτοιμοι για ντεμπούτο Ρούντιγκερ – Τσουαμενί

admin

Η κολόνα Χάαλαντ, ο game changer Ραφίνια και δύο ματσάρες θερινής νυκτός

admin

Διορθώνει το λάθος στο Καραϊσκάκη

admin