Image default
AEK

Γιατί στο Αγρίνιο είδαμε την καλύτερη ΑΕΚ και το «δημιουργικό χάος» του Αλμέιδα

Ο Μιχάλης Τσόχος γράφει για τον χρόνο που δουλεύει υπέρ της ΑΕΚ και για τις ιδέες του Mατίας Αλμέιδα που μοιάζουν ακατανόητες, αλλά κρύβουν μέσα τους πολύ ποδόσφαιρο.

Ο Ματίας Αλμέιδα είναι ένα, κατά κάποιο τρόπο, ποδοσφαιρικό τέκνο του Μαρσέλο Μπιέλσα. Ως εκ τούτου, μπορεί να θεωρηθεί ένα πολύ ανήσυχο ποδοσφαιρικό πνεύμα, με ιδιαίτερες και ξεχωριστές ιδέες που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεφεύγουν από το manual του ποδοσφαίρου και της προπονητικής. Δεν είναι κακό ασφαλώς, είναι απρόβλεπτο και εκφράζει στην ιδανική μορφή του, την πιο τέλεια ποδοσφαιρική εκδοχή. Αυτό το τύπου total football, το οποίο είναι στα σπάργανα του σε ότι έχει να κάνει με την φετινή ΑΕΚ, έχει πραγματικά πολύ μεγάλο ενδιαφέρον…

Είναι βέβαιο ότι θα μας συμβεί πολλές φορές να απορήσουμε με την διάταξη που παίζει η ΑΕΚ του Αλμέιδα, με τις θέσεις που θα χρησιμοποιήσει κάποιους παίκτες, είναι βέβαιο ότι θα αποτελέσουν σπαζοκεφαλιά για όλους εμάς που μελετάμε το ποδόσφαιρο και προσπαθούμε το περιγράψουμε, οι τακτικές του και ο τρόπος παιχνιδιού, αλλά είναι επίσης βέβαιο ότι θα είναι μία ξεχωριστή και σπάνια εμπειρία, της οποίας τα αποτελέσματα θέλουμε ακόμη πολύ χρόνο για να τα δούμε.

Ο Αλμέιδα θα γεννά ιδέες, τις οποίες θα προσπαθεί να εφαρμόσει στο χόρτο, που άλλοτε θα μοιάζουν εντυπωσιακές, άλλοτε ακατανόητες, άλλοτε σύγχρονες και άλλοτε παλιομοδίτικες, όπως η εντολή στον Ρότα στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό να ακολουθεί τον Αϊτόρ ακόμη και στα ντουζ και να μην ασχολείται με το χώρο ευθύνης του.

Η ΑΕΚ συχνά πυκνά θα μοιάζει με μία ποδοσφαιρική διαστροφή βγαλμένη από ένα μυαλό που δουλεύει συνεχώς, ακόμη και ανάποδα προκειμένου να κάνει την ομάδα του απρόβλεπτη. Στο Αγρίνιο για περίπου 30 λεπτά ο Παναιτωλικός και ο Γιάννης Αναστασίου αντιμετώπισαν ακριβώς αυτό το απρόβλεπτο, το αναπάντεχο και το τελείως διαφορετικό σε σχέση με τα όσα είχαμε δει ως τώρα από την ΑΕΚ.

Η ΑΕΚ για πρώτη φορά στο Αγρίνιο έπαιξε με δύο φορ στην αρχική ενδεκάδα και μάλιστα τον Λιβάι στη θέση του καθαρού εννιαριού. Η ΑΕΚ στο Αγρίνιο για πρώτη φορά έβαλε τον Πινέδα όχι έξω από τη μεγάλη περιοχή την αντίπαλης ομάδας (σαν κρυφό φορ), αλλά έξω από την δική της περιοχή ως deep lying playmaker (παίκτης που φτιάχνει όλο το παιχνίδι της ομάδας από πίσω), η ΑΕΚ για πρώτη φορά πήρε από τα άκρα τον Γκατσίνοβιτς και τον έφερε στον άξονα (όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά), η ΑΕΚ για πρώτη φορά έπαιξε με έναν (τον Σιμάνσκι) και όχι δύο αμυντικούς χαφ στο αρχικό σχήμα. Όλα αυτά μοιάζουν απλά, αλλά δεν είναι για μία νέα ομάδα που τώρα δημιουργείται. Αυτές άλλωστε οι… λεπτομέρειες για κάποιους, ήταν στην ουσία οι κομβικές αλλαγές που έκαναν την ΑΕΚ να παίξει στο Αγρίνιο το καλύτερο φετινό ματς της.

Αφήστε στην άκρη ότι στο Αγρίνιο ο Αλμέιδα εμφάνισε έναν νέο σχηματισμό, μία νέα διάταξη (ας το πούμε 4-3-1-2) και μείνετε στις κομβικές αλλαγές στις θέσεις των προσώπων. Κάποιος βεβαίως θα πει και δεν θα έχει άδικο, ότι «τώρα έκανε το σωστό», ο Αλμέιδα. Και τα επιχειρήματα θα είναι ότι η καλύτερη θέση του Γκατσίνοβιτς είναι στον άξονα, ότι ο Πινέδα είναι περισσότερο 6 και 8, παρά εννιαμισάρι, ότι ο Αραούχο φαινόταν ότι «ζούσε» πολύ έξω από το κουτί και η ΑΕΚ ήθελε έναν φορ στο παιχνίδι της. Από την άλλη κανείς δεν θα βρεθεί να πει ότι ο Ελίασον είναι ένας πολύ ωραίος εσωτερικός μέσος κι’ όμως ως ένα βαθμό αυτή ήταν η θέση του στο Αγρίνιο.

Και γράφω ως ένα βαθμό, διότι οι θέσεις και οι ρόλοι των παικτών είναι κάτι αρκετά σχετικό με τον Αλμέιδα. Κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να εκτιμήσει ότι η ΑΕΚ στο Αγρίνιο έπαιξε 4-4-2 στην ευθεία με Γκατσίνοβις – Ελίασον στα άκρα της μεσαίας γραμμής και θα είχε και αυτός δίκιο. Ετσι συμβαίνει με αυτό δημιουργικό χάος του Αλμέιδα, κάπως έτσι γίνεται όταν οι θέσεις του κάθε παίκτη μέσα στο γήπεδο είναι σχετικές και το σύστημα επίσης κάτι πολύ σχετικό στο μυαλό του προπονητή. Γι’ αυτό ο Αλμέιδα λατρεύει τους παίκτες που παίζουν σε διάφορες θέσεις, γι’ αυτό λατρεύει τον Πινέδα που είναι ένα δεκάρι που τον έβαλε να παίξει έξι γιατί δεν είχε τον Γιόνσον και τα τελευταία 20 λεπτά τον έβαλε δεξί μπακ, επειδή ο Ρότα ήταν κουρασμένος και είχε κίτρινη κάρτα.

Το δεκάρι δεξί μπακ; Φαντάζεστε να είχε βάλει ο Κορμπεράν τον Χάμες δεξί μπακ για είκοσι λεπτά στο Βικελίδης, ή ο Ιβάν τον Μπερνάρ αριστερό μπακ για 20 λεπτά με τον ΠΑΣ; Ο Αλμέιδα το έκανε σαν να ήταν το προφανές και ο Πινέδα το υπηρέτησε σαν να ήταν το προφανές…

Αυτό που προσπαθεί να φτιάξει ο Αλμέιδα στην ΑΕΚ είναι κάτι πολύ δύσκολο, εξαιρετικά ριψοκίνδυνο και δεν αποκλείεται σε μεμονωμένες περιπτώσεις αγώνων να του προκαλέσει και στραπάτσα άσχημα. Οι παίκτες που το υπηρετούν χρειάζεται να έχουν μεγάλη συγκέντρωση σε κάθε λεπτό. Κάθε μία εσωτερική μετακίνηση παίκτη, απαιτεί ταυτόχρονα άλλη συμπεριφορά από μία σειρά από παίκτες. Κάθε φορά που ο όποιος Γκατσίνοβιτς φεύγει από το άκρο για να παίξει στον άξονα, αλλάζουν οι υποχρεώσεις του όποιου Ρότα ή Χατζισαφί, κάθε φορά που ο Πινέδα παίρνει την μπάλα μπροστά από τα στόπερ και δεν παίξει σαν δεύτερος φορ αλλάζει τελείως η συμπεριφορά του όποιου Σιμάνσκι που παίζει στο 6 και αλλάζουν και οι υποχρεώσεις του. Η ΑΕΚ είναι ένα μόνιμο Τζένγκα, που πειράζει τουβλάκια κι’ αν δεν διαλέξει το σωστό ή αν τα υπόλοιπα δεν αντέξουν, ο κίνδυνος κατάρρευσης είναι μεγάλος, όταν όμως γίνεται σωστά τότε το αποτέλεσμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό.

Οσο αυτό θα προχωρά, θα βελτιώνεται και θα εξελίσσεται, γιατί μέσα από τα ματς ο Αλμέιδα θα μαθαίνει και τους παίκτες του. Χρειάστηκε μερικά φιλικά και δύο επίσημα για να καταλάβει ο Αργεντινός ότι ο Μάνταλος δεν είναι ο ιδανικός για δεύτερος σέντερ φορ, λογικά σύντομα θα καταλάβει ότι στους περισσότερους αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος η ταυτόχρονη παρουσία δύο καθαρών εξαριών (Γιόνσον, Σιμάνσκι) δεν είναι απαραίτητη, κάπου στην πορεία θα βεβαιωθεί ότι από τον Γκατσίνοβιτς μπορεί να πάρει περισσότερα πράγματα στον άξονα από τα πλευρά κ.ο.κ.

Η ΑΕΚ χρειάζεται χρόνο, αλλά στο φινάλε αυτής της διαδρομής μπορεί να έχει μία υπέροχη ομάδα και γιατί ο προπονητής της δουλεύει πολύ και γιατί οι παίκτες που έχει πάρει είναι καλοί, πραγματικά καλοί. Ο Βίντα, ο Πινέδα, ο Γιόνσον και ο Γκατσίνοβιτς είναι εξαιρετικοί παίκτες. Για τον Μουκουντί και τον Ελίασον είναι νωρίς να καταλάβουμε. Ο Καμερουνέζος εντυπωσίασε στο ντεμπούτο του, αλλά πρέπει να τον δούμε σε αρκετά ματς, για να διαπιστώσουμε πόσα προβλήματα του δημιουργεί το ύψος και τα κιλά του στις ομάδες που θα παίζουν στην πλάτη του… Όπως δεν πρέπει να βιάζεται κανείς με αυτούς που δεν παίζουν καλά στην αρχή, έτσι δεν πρέπει να βιάζεται και με αυτούς που εντυπωσιάζουν.

Related Articles

ΑΕΚ: Επιτυχημένη η επέμβαση στο χέρι του Τζαβέλλα, μένει ένα με ενάμιση μήνα εκτός

admin

Ο Μπρούνο Άλβες στην OPAP Arena: «Αυτό θα είναι το φρούριό μας»

admin

ΑΕΚ Β’: Πήρε Δημητρίου και Τρούμπουλο

admin

Η ακτινογραφία της δουλειάς του Ελίασον στην 2η μέρα του στα Σπάτα

admin

ΑΕΚ για υπογειοποίηση: «Στιγμή – ορόσημο για τη λειτουργία της OPAP Arena»

admin

Πόσο έτοιμη είναι η ΑΕΚ να «αντέξει» τον Αλμέιδα;

admin